Saltar al conteníu

cándido

De Wikcionariu

Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈkan.di.ðo ]

Etimoloxía

[editar]
  • Del llatín candidus.

Axetivu

[editar]

singular masculín cándido, femenín cándida ; plural masculín cándidos, femenín cándidas

  1. Inxenuu, inocente.
    Cándido muchacho: avívate, o el mundo tratará de devorarte.
  2. usu lliterariu Blancu.
    La mujer lució el más cándido y fastuoso vestido de novia que ninguna mujer haya llevado nunca por aquella época.

Sinónimos[editar]

Antónimos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈkan.di.ðo ]

Etimoloxía

[editar]
  • Del llatín candidus.

Axetivu

[editar]

singular masculín cándido, femenín cándida; plural masculín cándidos, femenín cándidas

  1. Inxenuu, inocente.
    Que cándido es, como cres nas súas trolas?
  2. usu lliterariu Blancu.
    As cándidas folerpas de neve.

Sinónimos[editar]

Referencies

[editar]