Saltar al conteníu

ceilanesa

De Wikcionariu

Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • non seseante [ θej.laˈne.sa ], seseante [ sej.laˈne.sa ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín ceilanesa, masculín ceilanés; plural femenín ceilanesas, masculín ceilaneses

  1. (Xentiliciu) Ceilandesa (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de ceilanés.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.
  • Diccionario panhispánico de dudas. Edición ampliada y actualizada; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2025, Penguin Random House Grupo Editorial, S.A.U.; ISBN: 978-84-306-2767-7. Versión on-line.

Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ sej.laˈne.zo ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín ceilanesa, masculín ceilanés; plural femenín ceilanesas, masculín ceilaneses

  1. (Xentiliciu) Ceilandesa (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de ceilanés.

Referencies

[editar]
  • Preconizacions del Conselh de la Lenga Occitana; Lingüistica occitana, n.6, Conselh de la Lenga Occitana, 2007. PDF on-line.
  • Diccionari Ortografic, Gramatical e Morfologic de l'Occitan (segon los parlars lengadocians); Josiana Ubaud, Éditions Trabucaire, 2011. ISBN: 978-2-84974-125-2.