Saltar al conteníu

parisenca

De Wikcionariu

Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ pə.ɾiˈzɛŋ.kə ]
  • catalán occidental [ pa.ɾiˈzeŋ.ka ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín parisenca, masculín parisenc; plural femenín parisenques, masculín parisencs

  1. (Xentiliciu) Parisina (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de parisenc.

Referencies

[editar]
  • Diccionari de la llengua catalana; Institut d'Estudis Catalans, 2ª edición, 2007. ISBN: 978-84-297-5977-8. Versión on-line.
  • Diccionari normatiu valencià; Acadèmia Valenciana de la Llengua. Consulta on-line.


Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ pa.ɾiˈzeŋ.ko ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín parisenca, masculín parisenc; plural femenín parisencas, masculín parisencs

  1. (Xentiliciu) Parisina (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de parisenc.

Referencies

[editar]
  • Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians; Joan de Cantalausa & Institut d'Estudis Occitans, 2002-2006. Consulta on-line.
  • Diccionari Ortografic, Gramatical e Morfologic de l'Occitan (segon los parlars lengadocians); Josiana Ubaud, Éditions Trabucaire, 2011. ISBN: 978-2-84974-125-2.