Saltar al conteníu

pinça

De Wikcionariu

Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ ˈpin.sə ]
  • catalán occidental [ ˈpin.sa ]

Sustantivu

[editar]

femenín singular pinça; plural pinces

  1. (Zootomía) Boca (estremidá en tiñaces).

Referencies

[editar]
  • Diccionari de la llengua catalana; Institut d'Estudis Catalans, 2ª edición, 2007. ISBN: 978-84-297-5977-8. Versión on-line.
  • Diccionari normatiu valencià; Acadèmia Valenciana de la Llengua. Consulta on-line.


Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈpin.so ]

Sustantivu

[editar]

femenín singular pinça; plural pinças

  1. (Zootomía) Boca (estremidá en tiñaces).

Referencies

[editar]
  • Diccionari General de la Lenga Occitana; Academia Occitana, 2008-2023. Diccionariu on-line; PDF on-line.
  • Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians; Joan de Cantalausa & Institut d'Estudis Occitans, 2002-2006. Consulta on-line.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • portugués européu [ ˈpĩ.sɐ ]

Sustantivu

[editar]

femenín singular pinça; plural pinças

  1. (Zootomía) Boca (estremidá en tiñaces).

Sinónimos[editar]

Referencies

[editar]