Saltar al conteníu

tunecina

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tu.neˈθi.na ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín tunecina, masculín tunecín ; plural femenín tunecines, masculín tunecinos

  1. (Xentiliciu) Habitante de Tunicia (país).
  2. (Xentiliciu) Habitante de Túnez (ciudá).

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de tunecín.

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.
  • Cartafueyos normativos. Nomes de los países del mundu y de les sos capitales y xentilicios; Academia de la Llingua Asturiana, 2010, Uviéu; ISBN: 978-84-8168-500-8.

Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • non seseante [ tu.neˈθi.na ]; seseante [ tu.neˈsi.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín tunecina, masculín tunecino; plural femenín tunecinas, masculín tunecinos

  1. (Xentiliciu) Tunecina, habitante de Tunicia.
  2. (Xentiliciu) Tunecina, habitante de Túnez.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de tunecino.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.
  • Diccionario panhispánico de dudas. Edición ampliada y actualizada; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2025, Penguin Random House Grupo Editorial, S.A.U.; ISBN: 978-84-306-2767-7. Versión on-line.