Saltar al conteníu

cingaleses

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ θiŋ.ɣaˈle.ses ]
(rexistru)

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma plural, masculina y femenina, de cingalés.


Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ siŋ.ɡəˈɫɛ.zəs ]
  • catalán occidental [ siŋ.ɡaˈɫe.zes ]

Forma de sustantivu

[editar]
  1. Forma plural de cingalesa.

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina plural de cingalès.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • non seseante [ θiŋ.ɡaˈle.ses ], seseante [ siŋ.ɡaˈle.ses ]

Forma de sustantivu

[editar]
  1. Forma plural de cingalés.

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma masculina plural de cingalés.

Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ θiŋ.ɡaˈle.ses ], seseante [ siŋ.ɡaˈle.ses ]

Forma de sustantivu

[editar]
  1. Forma plural de cingalés.

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma masculina plural de cingalés.


Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ siŋ.ɡaˈle.zes ]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma masculina plural de cingalés.

Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • portugués européu [ sĩ.ɡɐˈle.zəʃ ]

Forma de sustantivu

[editar]
  1. Forma plural de cingalês.

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma masculina plural de cingalês.