Saltar al conteníu

turcomano

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tuɾ.koˈma.no ]
(rexistru)

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma neutra de turcomanu.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tuɾ.koˈma.no ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turcomano, femenín turcomana; plural masculín turcomanos, femenín turcomanas

  1. (Xentiliciu) Turcomanu (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turcomano ensin plural

  1. (Llingüística) Turcomanu, llingua turcomana.

Sinónimos[editar]

Axetivu

[editar]

singular masculín turcomano, femenín turcomana ; plural masculín turcomanos, femenín turcomanas

  1. (Xentiliciu) Turcomanu, de Turkmenistán.
  2. (Filoloxía) Turcomanu, de la llingua turcomana.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.
  • Diccionario panhispánico de dudas. Edición ampliada y actualizada; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2025, Penguin Random House Grupo Editorial, S.A.U.; ISBN: 978-84-306-2767-7. Versión on-line.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • portugués européu [ tuɾ.kuˈmɐ.nu ]

Sustantivu

[editar]

masculín singular turcomano ensin plural

  1. (Llingüística) Turcomanu, llingua turcomana.

Sinónimos[editar]

Referencies

[editar]