coñocer

De Uiccionariu

Saltar a: navegación, busca

Tabla de conteníos

[editar] Asturianu

Pronunciación y silabación: [ ko.ɲo.'θer ] AFI
Etimoloxía: Del llatín cognoscere.

Verbu


coñocer

  1. Conocer.

Conxugación

Formes non personales
Infinitivu coñocer
Xerundiu coñociendo
Participios coñocíu, coñocida, coñocío, coñocíos, coñocíes
Formes personales
Númberu singular plural
Persona primera segunda tercera primera segunda tercera
Mou Indicativu yo tu él~elli nosotros~nós vosotros~vós ellos
Indicativu Presente coñozo coñoces coñoz coñocemos coñocéis coñocen
Pretéritu Imperfeutu coñocía coñocíes coñocía coñocíemos coñocíeis coñocíen
Pretéritu Indefiníu coñocí coñociesti coñoció coñociemos coñociestis coñocieron
Pluscuamperfeutu coñociere coñocieres coñociere coñociéremos coñociereis coñocieren
Mou Suxuntivu yo tu él~elli nosotros~nós vosotros~vós ellos
Suxuntivu Presente coñoza coñozas coñoza coñozamos coñozáis coñozan
Pretéritu Imperfeutu coñociere coñocieres coñociere coñociéremos coñociereis coñocieren
Mou Potencial yo tu él~elli nosotros~nós vosotros~vós ellos
Potencial Futuru coñoceré coñocerás coñocerá coñoceremos coñoceréis coñocerán
Condicional coñocería coñoceríes coñocería coñoceríemos coñoceríeis coñoceríen
Mou Imperativu - tu él~elli nosotros~nós vosotros~vós ellos
Presente coñoz coñocéi

El Pluscuamperfeutu d'Indicativu y el Imperfeutu de Suxuntivu conxúgense igual.

Traducciones

Ferramientes personales