Saltar al conteníu

luxemburgués

De Wikcionariu
Mira tamién: luxemburguès, luxemburguês

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ lu.ʃe(ŋ)m.buɾˈɣes ], [ lu(k).se(ŋ)m.buɾˈɣes ]
(rexistru)

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín y femenín luxemburgueses

  1. (Xentiliciu) Habitante de Luxemburgu (país y ciudá).

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]
En claro, zones au se fala luxemburgués

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular luxemburgués ensin plural

  1. (Llingüística) Llingua xermánica occidental falada en Luxemburgu y zones llenderes.

Términos rellacionaos[editar]

Abreviatura o sigla[editar]

  • ISO 639-1: lb, ISO 639-2, ISO 639-3: ltz

Traducciones y equivalencies

[editar]

Consulta na Wikipedia l'artículu tocante a «luxemburgués».

Axetivu

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa, neutru luxemburgués ~ luxemburgueso; plural masculín y femenín luxemburgueses

  1. (Xentiliciu) Relativo a Luxemburgu (país y ciudá).
  2. (Filoloxía) Relativo a la llingua luxemburguesa.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma neutra de luxemburgués.

Otres formes[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.
  • Cartafueyos normativos. Nomes de los países del mundu y de les sos capitales y xentilicios; Academia de la Llingua Asturiana, 2010, Uviéu; ISBN: 978-84-8168-500-8.

Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ luk.sem.buɾˈɣes ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín luxemburgués , femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués (habitante, del país y de la ciudá).

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular luxemburgués ensin plural

  1. (Llingüística) Luxemburgués, llingua luxemburguesa.

Axetivu

[editar]

singular masculín luxemburgués , femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués, de Luxemburgu (país y ciudá).
  2. (Filoloxía) Luxemburgués, de la llingua luxemburguesa.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.


Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ ɫuk.səm.buɾˈɣɛs ]
  • catalán occidental [ ɫuk.sem.buɾˈɣes ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa ; plural masculín luxemburguesos, femenín luxemburgueses

  1. (Xentiliciu) valencianu Luxemburgués (habitante, del país y de la ciudá).

Otres formes[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular luxemburgués ensin plural

  1. (Llingüística) valencianu Luxemburgués, llingua luxemburguesa.

Otres formes[editar]

Axetivu

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburguesos, femenín luxemburgueses

  1. (Xentiliciu) valencianu Luxemburgués, de Luxemburgu (país y ciudá).
  2. (Filoloxía) valencianu Luxemburgués, de la llingua luxemburguesa.

Otres formes[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionari normatiu valencià; Acadèmia Valenciana de la Llengua. Consulta on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ luk.sem.buɾˈɣes ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués (habitante, del país y de la ciudá).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular luxemburgués ensin plural

  1. (Llingüística) Luxemburgués, llingua luxemburguesa.

Axetivu

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués, de Luxemburgu (país y ciudá).
  2. (Filoloxía) Luxemburgués, de la llingua luxemburguesa.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ luk.sem.buɾˈɣes ]

Sustantivu (2)

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués (habitante, del país y de la ciudá).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular luxemburgués ensin plural

  1. (Llingüística) Luxemburgués, llingua luxemburguesa.

Axetivu

[editar]

singular masculín luxemburgués, femenín luxemburguesa; plural masculín luxemburgueses, femenín luxemburguesas

  1. (Xentiliciu) Luxemburgués, de Luxemburgu (país y ciudá).
  2. (Filoloxía) Luxemburgués, de la llingua luxemburguesa.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Dicionario da Real Academia Galega; Real Academia Galega. Consulta on-line.
  • DIGALEGO. Dicionario de galego; Xunta de Galicia & Ir Indo Edicións, S.L., 2004-2013. Consulta on-line.
  • Dicionario de pronuncia da lingua galega; Universidade de Santiago de Compostela & Instituto da Lingua Galega; ISSN: 2660-8235. Páxina web.