Saltar al conteníu

turco

De Wikcionariu
Mira tamién: turco-

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ko ]
(rexistru)

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma neutra de turcu.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ko ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turco , femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu (habitante).

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turco ensin plural

  1. (Llingüística) Turcu, llingua turca.

Axetivu

[editar]

singular masculín turco , femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu, de Turquía.
  2. (Filoloxía) Turcu, de la llingua turca.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.
  • DicAra. Diccionario Multilingüe Aragonés; Estudio de Filología Aragonesa. Páxina web.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ko ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turco, femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turco ensin plural

  1. (Llingüística) Turcu, llingua turca.

Axetivu

[editar]

singular masculín turco, femenín turca ; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu, de Turquía.
  2. (Filoloxía) Turcu, de la llingua turca.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ko ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turco, femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turco ensin plural

  1. (Llingüística) Turcu, llingua turca.

Axetivu

[editar]

singular masculín turco, femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu, de Turquía.
  2. (Filoloxía) Turcu, de la llingua turca.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Dicionario da Real Academia Galega; Real Academia Galega. Consulta on-line.
  • DIGALEGO. Dicionario de galego; Xunta de Galicia & Ir Indo Edicións, S.L., 2004-2013. Consulta on-line.


Mirandés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ku ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turco , femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turco ensin plural

  1. (Llingüística) Turcu, llingua turca.

Axetivu

[editar]

singular masculín turco, femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu, de Turquía.
  2. (Filoloxía) Turcu, de la llingua turca.

Términos rellacionaos[editar]


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ku ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín turco, femenín turca; plural masculín turcos, femenín turcas

  1. (Xentiliciu) Turcu (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular turco ensin plural

  1. (Llingüística) Turcu, llingua turca.

Axetivu

[editar]

{{pt-axe-mf|turca|Turcu]], de Turquía.

  1. (Filoloxía) Turcu, de la llingua turca.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]