Saltar al conteníu

turca

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ka ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turcu ; plural femenín turques, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Habitante de Turquía.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turcu.

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.
  • Cartafueyos normativos. Nomes de los países del mundu y de les sos capitales y xentilicios; Academia de la Llingua Asturiana, 2010, Uviéu; ISBN: 978-84-8168-500-8.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turco ; plural femenín turcas, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turco.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.
  • DicAra. Diccionario Multilingüe Aragonés; Estudio de Filología Aragonesa. Páxina web.


Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ ˈtuɾ.kə ]
  • catalán occidental [ ˈtuɾ.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turc; plural femenín turques, masculín turcs

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turc.

Referencies

[editar]
  • Diccionari de la llengua catalana; Institut d'Estudis Catalans, 2ª edición, 2007. ISBN: 978-84-297-5977-8. Versión on-line.
  • Diccionari normatiu valencià; Acadèmia Valenciana de la Llengua. Consulta on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turco; plural femenín turcas, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turco.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turco; plural femenín turcas, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turco.

Referencies

[editar]
  • Dicionario da Real Academia Galega; Real Academia Galega. Consulta on-line.
  • DIGALEGO. Dicionario de galego; Xunta de Galicia & Ir Indo Edicións, S.L., 2004-2013. Consulta on-line.


Mirandés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.kɐ ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca , masculín turco; plural femenín turcas, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turco.


Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtyɾ.ko ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turc; plural femenín turcas, masculín turcs

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turc.

Referencies

[editar]
  • Preconizacions del Conselh de la Lenga Occitana; Lingüistica occitana, n.6, Conselh de la Lenga Occitana, 2007. PDF on-line.
  • Diccionari General de la Lenga Occitana; Academia Occitana, 2008-2023. Diccionariu on-line; PDF on-line.
  • Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians; Joan de Cantalausa & Institut d'Estudis Occitans, 2002-2006. Consulta on-line.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ˈtuɾ.kɐ ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín turca, masculín turco; plural femenín turcas, masculín turcos

  1. (Xentiliciu) Turca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de turco.

Referencies

[editar]