Saltar al conteníu

tuvaluano

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tu.βaˈlwa.no ]
(rexistru)

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma neutra de tuvaluanu.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tu.βa.luˈano ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín tuvaluano, femenín tuvaluana; plural masculín tuvaluanos, femenín tuvaluanas

  1. (Xentiliciu) Tuvaluanu (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular tuvaluano ensin plural

  1. (Llingüística) Tuvaluanu, llingua tuvaluana.

Axetivu

[editar]

singular masculín tuvaluano, femenín tuvaluana ; plural masculín tuvaluanos, femenín tuvaluanas

  1. (Xentiliciu) Tuvaluanu, de Tuvalu.
  2. (Filoloxía) Tuvaluanu, de la llingua tuvaluana.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ tu.va.luˈɐnu ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín tuvaluano, femenín tuvaluana; plural masculín tuvaluanos, femenín tuvaluanas

  1. (Xentiliciu) Tuvaluanu (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular tuvaluano ensin plural

  1. (Llingüística) Tuvaluanu, llingua tuvaluana.

Axetivu

[editar]

singular masculín tuvaluano, femenín tuvaluana; plural masculín tuvaluanos, femenín tuvaluanas

  1. (Xentiliciu) Tuvaluanu, de Tuvalu.
  2. (Filoloxía) Tuvaluanu, de la llingua tuvaluana.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]