Saltar al conteníu

rumano

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.no ]
(rexistru)

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma neutra de rumanu.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.no ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín rumano , femenín rumana; plural masculín rumanos, femenín rumanas

  1. (Xentiliciu) Rumanu (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular rumano ensin plural

  1. (Llingüística) Rumanu, llingua rumana.

Axetivu

[editar]

singular masculín rumano , femenín rumana; plural masculín rumanos, femenín rumanas

  1. (Xentiliciu) Rumanu, de Rumanía.
  2. (Filoloxía) Rumanu, de la llingua rumana.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.no ]

Sustantivu (1)

[editar]

singular masculín rumano, femenín rumana; plural masculín rumanos, femenín rumanas

  1. (Xentiliciu) Rumanu (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

masculín singular rumano ensin plural

  1. (Llingüística) Rumanu, llingua rumana.

Axetivu

[editar]

singular masculín rumano, femenín rumana ; plural masculín rumanos, femenín rumanas

  1. (Xentiliciu) Rumanu, de Rumanía.
  2. (Filoloxía) Rumanu, de la llingua rumana.

Términos rellacionaos[editar]

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.