Saltar al conteníu

rumana

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.na ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín rumana, masculín rumanu ; plural femenín rumanes, masculín rumanos

  1. (Xentiliciu) Habitante de Rumanía.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de rumanu.

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.
  • Cartafueyos normativos. Nomes de los países del mundu y de les sos capitales y xentilicios; Academia de la Llingua Asturiana, 2010, Uviéu; ISBN: 978-84-8168-500-8.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín rumana, masculín rumano ; plural femenín rumanas, masculín rumanos

  1. (Xentiliciu) Rumana (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de rumano.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín rumana, masculín rumano; plural femenín rumanas, masculín rumanos

  1. (Xentiliciu) Rumana (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de rumano.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.