Saltar al conteníu

romana

De Wikcionariu
Mira tamién: română

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ roˈma.na ]
(rexistru)

Sustantivu (1)

[editar]

singular femenín romana, masculín romanu ; plural femenín romanes, masculín romanos

  1. (Xentiliciu) Habitante de la ciudá italiana de Roma.
  2. (Xentiliciu), (Historia) Habitante de la Roma antigua o del imperiu romanu.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]
Una romana.

Sustantivu (2)

[editar]

femenín singular romana; plural romanes

  1. (Botánica), (Gastronomía) Aparatu pa pesar, de dos brazos desiguales, nún cuelga lo que se va pesar, y nel otru van poniéndose peses gradualmente pa calcular el pesu.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romanu.

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ roˈma.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín romano ; plural femenín romanas, masculín romanos

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romano.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.


Catalán

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • catalán oriental [ ruˈma.nə ]
  • catalán occidental [ roˈma.na ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín romà; plural femenín romanes, masculín romans

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romà.

Referencies

[editar]
  • Diccionari de la llengua catalana; Institut d'Estudis Catalans, 2ª edición, 2007. ISBN: 978-84-297-5977-8. Versión on-line.
  • Diccionari normatiu valencià; Acadèmia Valenciana de la Llengua. Consulta on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ roˈma.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín romano; plural femenín romanas, masculín romanos

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romano.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ roˈma.na ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín romano; plural femenín romanas, masculín romanos

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romano.

Referencies

[editar]
  • Dicionario da Real Academia Galega; Real Academia Galega. Consulta on-line.
  • DIGALEGO. Dicionario de galego; Xunta de Galicia & Ir Indo Edicións, S.L., 2004-2013. Consulta on-line.


Occitanu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ruˈma.no ]
(rexistru)

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín roman; plural femenín romanas, masculín romans

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de roman.

Referencies

[editar]
  • Diccionari General de la Lenga Occitana; Academia Occitana, 2008-2023. Diccionariu on-line; PDF on-line.
  • Diccionari Ortografic, Gramatical e Morfologic de l'Occitan (segon los parlars lengadocians); Josiana Ubaud, Éditions Trabucaire, 2011. ISBN: 978-2-84974-125-2.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ ʁuˈmɐ.nɐ ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín romana, masculín romano; plural femenín romanas, masculín romanos

  1. (Xentiliciu) Romana (habitante de Roma capital italiana).
  2. (Xentiliciu), (Historia) Romana (habitante de la Roma antigua).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de romano.

Referencies

[editar]