Saltar al conteníu

polaca

De Wikcionariu

Asturianu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ poˈla.ka ]
(rexistru)

Sustantivu (1)

[editar]

femenín singular polaca; plural polaques

  1. (Anatomía) coloquial Abultamientu de carne y pelleyu, por mor d'un escesu de grasa, más o menos abondoso y colgante, que sal ente'l pescuezu y el cazu nes persones.

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Sustantivu (2)

[editar]

singular femenín polaca, masculín polacu ; plural femenín polaques, masculín polacos

  1. (Xentiliciu) Habitante de Polonia.

Términos rellacionaos[editar]

Traducciones y equivalencies

[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de polacu.

Referencies

[editar]
  • Diccionariu de la Llingua Asturiana; Academia de la Llingua Asturiana, 2000, Uviéu; ISBN: 84-8168-208-X. Versión on-line.
  • Cartafueyos normativos. Nomes de los países del mundu y de les sos capitales y xentilicios; Academia de la Llingua Asturiana, 2010, Uviéu; ISBN: 978-84-8168-500-8.


Aragonés

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ poˈla.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín polaca, masculín polaco ; plural femenín polacas, masculín polacos

  1. (Xentiliciu) Polaca (habitante).

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de polaco.

Referencies

[editar]
  • Diccionario aragonés-castellano-catalán. Estudio de Filología Aragonesa, Edacar nº 14, Edicions Dichitals de l'Academia de l'Aragonés, Zaragoza, 2024. ISSN 1988-8139. Ochobre de 2024. Consulta PDF on-line.


Español

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ poˈla.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín polaca, masculín polaco; plural femenín polacas, masculín polacos

  1. (Xentiliciu) Polaca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de polaco.

Referencies

[editar]
  • Diccionario de la Real Academia Española; Real Academia Española, 2014, 23ª edición ISBN: 9788467041897. Versión on-line.
  • Ortografía de la lengua española; Real Academia Española & Asociación de Academias de la Lengua Española, 2010, ISBN: 978-84-670-3426-4.


Gallegu

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • [ poˈla.ka ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín polaca, masculín polaco; plural femenín polacas, masculín polacos

  1. (Xentiliciu) Polaca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de polaco.

Referencies

[editar]
  • Dicionario da Real Academia Galega; Real Academia Galega. Consulta on-line.
  • DIGALEGO. Dicionario de galego; Xunta de Galicia & Ir Indo Edicións, S.L., 2004-2013. Consulta on-line.


Portugués

[editar]

Pronunciación

[editar]
  • portugués européu [ puˈla.kɐ ]

Sustantivu

[editar]

singular femenín polaca, masculín polaco; plural femenín polacas, masculín polacos

  1. (Xentiliciu) Polaca (habitante).

Sinónimos[editar]

Términos rellacionaos[editar]

Forma d’axetivu

[editar]
  1. Forma femenina singular de polaco.

Referencies

[editar]